เคยเป็นคนอยู่ได้คนเดียว ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
ไม่เคยเรียกร้องใครให้มาคอยเฝ้าดูแล
เคนเป็นคนที่ไม่เคยแคร์ ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป
แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว้าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหวง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนที่รัดตัวเอง มากเกินที่จะรักใคร
ไม่เคยคิดมากเกินไป ไม่เคยไม่เป็นมาก่อน
มันกังวลไม่เป็นอันนอน ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ๆเธอ
ทำไมต้องอยากเจอแต่เธอไม่รู้

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหวง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นนวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

ทุกคืนต้องคยเป็นห่วง ว่าหลับหรือยัง
อย่างนี้ใช่ไหมคือความรักอย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม ก็อยากจะรู้

ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหวง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ยังไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงๆ